Wind of Change

• Lees hier het uitgebreide verslag van het seminar 2011 ‘Wind of Change‘ (Nederlands, opent in pdf in nieuw scherm).

.

Kort verslag over het seminar 2011, door Maaike Hoffer

Van 5 tot 14 september 2011 vond het jaarlijkse, door stichting COME georganiseerde seminar in Platres (Cyprus) plaats. Er namen 29 Israëliërs en Palestijnen deel, 15 vrouwen en 14 mannen (12 joodse Israëliërs, 10 ’67 Palestijnen uit de bezette Westelijke Jordaanoever en zeven ’48 Palestijnen wonend in Israël).

.

Groep seminar COME 2011

.

Tijdens de evaluatie op de laatste dag werd de deelnemers gevraagd vijf geleerde lessen en ervaringen te noemen. Een ‘67 Palestijnse jongen noemde de volgende vijf: “1. Mijzelf plaatsen in de schoenen van de andere kant; 2. Naar mensen luisteren zonder direct te oordelen; 3. Leren hoe je mensen van de andere kant kunt vertrouwen; 4. Er is altijd een andere mogelijkheid; 5. Er is hoop.

Met een bijna geheel vernieuwd comité was het seminar een uitdaging. Maar de nieuwe comitéleden waren zeer gedreven en enthousiast. Omdat we elkaar beter moesten leren kennen, hebben we veel tijd besteed aan onze meetings, overdag en ’s avonds. Het was hard werken voor de comitéleden: als comité een goed werkende, elkaar vertrouwende groep worden, ervoor zorgen dat het programma op de best mogelijke manier uitgevoerd wordt én zorg dragen voor de deelnemers, met al hun uiteenlopende opinies, emoties, wensen en gevoeligheden.

.

Comité 2011: Erez, Ilan, Jawad, Iris, Maaike, Liana (Riad ontbreekt)

.

De ’48 Palestijnse groep bracht op de eerste dag van het seminar, tijdens de sessie Expectations (verwachtingen), een dilemma naar voren. De deelnemers zeiden dat zij zich door beide groepen onder druk gezet voelen om bij hen te horen. De ’48 Palestijnen zeiden dat zij zich onderdeel van beide groepen voelen (zich identificerend met de Palestijnse identiteit maar wonend in Israël en een Israëlisch paspoort dragend), maar dat zij wel hun eigen specifieke kwesties hebben. Zij verwoordden dit heel voorzichtig om de twee andere groepen niet voor het hoofd te stoten. Dit werd door de anderen geaccepteerd, zelfs zover, dat een ’67 Palestijn in het evaluatieformulier schreef dat hij het zo’n goed idee vond om een aparte ’48 Palestijnse groep te hebben, zodat zij onderling hun ’48-’67 issues kunnen bediscussiëren. En een joods Israëlische deelnemer verwoordde het zo: “Ik heb veel geleerd over de ’48 Palestijnse groep. Zij staan dicht bij beide groepen, maar van beide zijn zij niet volledig onderdeel.”

In de sessie over het conflict in Cyprus, zeiden de respectievelijk Griekse en Turkse Cyprioten Marios en Hussein dat het voor hen heel belangrijk is om een gemeenschappelijke visie te hebben. Een toekomstbeeld voor over een bepaalde periode, waar iedereen het over eens is en waarvandaan je dan terug kunt werken en stappen kunt nemen om het te bereiken. Zij zeiden: “Werk samen, discussieer, respecteer de verschillen, probeer gemeenschappelijke kwesties te vinden, ontmoet elkaar zonder propaganda, probeer elkaar te begrijpen, verander de groep om je heen, probeer mensen bijeen te krijgen voor verzoening.” Ze stelden dat het conflict veranderd moet worden van een probleem uit het verleden naar een probleem voor de toekomst. Hussein benadrukte dat hij het belangrijk vindt om te zoeken naar een nieuwe, gemeenschappelijke taal, zodat de verschillende partijen het eens zijn over de gebruikte termen en deze termen en verschillende narratives niet verder tot emoties leiden.

Dit zoeken naar een common vision en een new language sprak de deelnemers zeer aan. Dit bleek direct uit de keuze van de hot topics de dagen erna. Waar normaal gesproken onderwerpen als vluchtelingen, grenzen, Jeruzalem en nederzettingen aan bod komen, koos men nu voor onderwerpen als ‘Wat is onze gemeenschappelijke visie voor over 20 jaar?’, ‘Op zoek naar een nieuwe taal’ en ook ‘Hoe zou ik mij voelen in de schoenen van de andere partij?’. Dit zijn moeilijke onderwerpen om over na te denken en eventueel een overeenkomst of compromis over te bereiken, de deelnemers stonden er echter open voor.

Tijdens een van de wake-up activiteiten halverwege het seminar stelde een aantal deelnemers een oefening voor waarin iedereen iemand moest bedanken. Zittend in een cirkel werden er dingen gezegd als ‘bedankt voor een goed maar helaas te kort gesprek gisteren’, of ‘bedankt dat je er bent wanneer ik het nodig heb’, of ‘bedankt dat je mij elke ochtend wakker maakt’, of ‘bedankt voor de dikke knuffel gisteren na een hele heftige sessie’. Een joods Israëlische deelneemster zei tegen haar ’67 Palestijnse kamergenote: “Bedankt dat je mijn kamergenote bent, de beste ooit”.

Op de laatste avond organiseerde een aantal deelnemers de traditionele farewell party. We waren welkom in een van de plaatselijke taverna’s, waar we karaoke hebben gedaan. Het werd een groot feest, met zingende en dansende deelnemers. Ook het comité moest eraan geloven en samen een lied zingen. Het werd een vrolijk einde van een heftig maar succesvol seminar.

De comitéleden zien het succes van deze groep en dit seminar vooral in de activiteiten die zich in de weken na het seminar ontwikkelden. In de speciaal opgerichte Facebook groep is men heel actief, er wordt veel onderling gebeld, gemixte groepjes spreken samen af, de ’48 Palestijnen zijn een weekend naar Ramallah geweest, etc. Onderling blijven de deelnemers in contact via Facebook, wat hiervoor een gemakkelijk en laagdrempelig middel is. Veel deelnemers zijn serieus geïnteresseerd in een follow-up seminar. Iemand zei tijdens de evaluatie: “Dialoog is de eerste stap naar een oplossing.” Stichting COME wil er alles aan doen om de dialoog te blijven faciliteren. In januari 2012 zal dit in de vorm van een follow-up seminar voor deze groep zijn. Dit kan alleen met uw blijvende financiële steun! Houd de website in de gaten voor een verslag hiervan of meld u aan voor de nieuwsbrief.

November 2011

.

Voorbereiding seminar 2011

In mei 2011 heeft het comité een voorbereidingsweekend gehouden. Twee dagen lang kwamen de comitéleden in Nes Ammim bijeen, in het noorden van Israël. We hebben het programma in elkaar gezet, de werving en selectie van aanstaande deelnemers besproken, verwachtingen en rollen van het comité behandeld en andere relevante zaken doorgenomen. Binnen het comité vinden dit jaar een aantal veranderingen plaats. Van de zes lokale (Palestijnse en Israëlische) comitéleden die in 2010 op een succesvolle manier het seminar hebben begeleid, zullen er deze zomer vijf trouwen en/of kinderen krijgen. Het lokale comité zal dus bijna in zijn geheel vernieuwd worden. De lokale comitéleden zijn hard bezig om de nieuwe comitéleden goed voor te bereiden en in te werken. Voor het seminar betekent dit een extra uitdaging. Wat betreft de twee Nederlandse comitéleden, Iris Meljes en Maaike Hoffer, vindt er geen verandering plaats.

Het thema is dit jaar ‘Wind of Change’. Hiermee doelt het comité niet op de verandering die in deelnemers kan plaatsvinden, maar op de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten en de veranderingen die deze met zich meebrengen. Deze zullen zeker hun invloed op het seminar hebben. Dit jaar, nog meer dan voorgaande jaren, zal het voor de deelnemers een uitdaging zijn om deel te nemen.

De timing van het seminar valt dit jaar in een spannende tijd. In september lopen drie relevante deadlines af. Ten eerste heeft het Midden-Oosten Kwartet (de EU, de VS, de VN en Rusland) Israël tot september gegeven om een vredesovereenkomst met de Palestijnen te bereiken. Ten tweede heeft de Amerikaanse president Barack Obama zichzelf een periode van 2 jaar gegeven om tot een oplossing van de Israëlisch-Palestijnse kwestie te komen. Deze periode loopt in september 2011 af. Ten derde heeft de Palestijnse Autoriteit aangekondigd dat zij in september bij de VN het verzoek zal indienen tot erkenning van de Palestijnse Staat. Deze drie punten maken september tot een spannende maand.

Ondertussen is men in Israël over het algemeen bang voor de veranderingen in de omringende Arabische landen, voor de eventuele instabiliteit die dit kan veroorzaken en voor de grenzen die niet meer zo gesloten en sterk lijken. Men vreest de nabije toekomst. In de Palestijnse politiek is men zich aan het voorbereiden op het uitroepen van de Palestijnse Staat in september. Daarnaast zijn er bewegingen in de maatschappij die beïnvloed worden door de opstanden in de omringende Arabische landen. De Palestijnen willen hun deel meepikken van de strijd om vrijheid, democratie en hervormingen.

Welke invloed deze zaken op het seminar zullen hebben, is nog de vraag. Zeker is dat het een spannend seminar zal worden. Houd onze website in de gaten voor meer updates en verslagen!

Maaike Hoffer

Comité COME 2011