Het dialoogseminar wordt georganiseerd door een Nederlandse projectleider samen met een uitvoerend comité. Dit comité bestaat uit twee Nederlanders (de projectleider en een begeleider) en zes Palestijnse en Israëlische oud-deelnemers; per ‘circumstantial’ groep zijn er twee lokale comitéleden. Elke paar jaar treden nieuwe comitéleden aan. Zij zijn geheel op vrijwillige basis betrokken bij stichting COME.

De comitéleden bereiden gezamenlijk het programma en de inhoudelijke activiteiten van het seminar voor. De lokale comitéleden werven en selecteren deelnemers. Het comité voert gezamenlijk het programma uit en heeft de leiding over de activiteiten gedurende het seminar. Alle discussies en groepsactiviteiten worden door één of twee lokale comitéleden gefaciliteerd. De lokale comitéleden hebben intensief contact met hun ‘eigen’ deelnemers gedurende het seminar en begeleiden en ondersteunen hen waar nodig. Na afloop van het seminar dragen zij eventuele nazorg voor individuele deelnemers en kunnen zij deelnemers helpen met elkaar in contact te blijven, bijvoorbeeld door het opzetten van een email- of facebookgroep.

De Nederlandse comitéleden ondersteunen de lokale comitéleden bij de voorbereiding en praktische uitvoering van het seminar. De projectleider is  verantwoordelijk voor de logistiek, het waarborgen van de voorwaarden van het seminar en kan fungeren als mediator bij eventuele conflicten of meningsverschillen tussen deelnemers. De Nederlandse comitéleden laten de lokale comitéleden binnen deze structuur vrij om hun eigen invulling aan het seminar te geven.

Waarom geven de lokale comitéleden zoveel van hun vrije tijd voor deze dialoogseminars?
“Om de hoop niet te verliezen”, is het antwoord van een van de Palestijnen. “Je leert heel veel tijdens het seminar en ik wil graag helpen om anderen die mogelijkheid ook te geven”, stelt een ander comitélid. Volgens een van de Israëli’s planten we de waarde van dialoog in de mentaliteit van mensen. “Verandering begint bij individuen. De regeringen zullen niet veranderen, het volk moet juist verandering eisen. Wij moeten mensen activeren om die verandering te eisen.”, vult een ’48 Palestijnse aan. De comitéleden zien het als dé kans om bruggen te bouwen. Zij stellen dat dit – gezien de starre politieke verhoudingen en de politieke onwil in de richting van verandering – de enige manier is: elkaar écht ontmoeten, met elkaar praten, van elkaar leren en thuis de kringen rondom hen beïnvloeden.